Rootstime // Anmeldelse

25. februar 2016    

  HEGE – WHEN MY MAN COMES TO TOWN
“Hege” is Hege Brynildszn, zangeres uit Noorwegen, over wie deze kolommen ook bij haar vorige twee platen méér dan gewoon enthousiast waren. Voor deze nieuwe plaat zette Hege alweer een nieuwe stap: waar de eerste twee covers bevatte en de tweede zomaar, uit het niets, niet in het Noors, maar in het Zweeds gezongen was -omdat de songs haar verteld hadden dat ze in het Zweeds gezongen wilden worden-, is de derde een terugkeer naar de Noorse roots -hoewel die allicht in beetje gemengd zijn met Zweden, als je, zoals Hege, geboren en getogen bent op de grens van beide landen- én zijn alle songs van de hand van Hege zelf, zonder enige cover.
Wat wel nog onveranderd is gebleven, is de inbreng van meester-snarentovenaar Fats Kaplin. Net zoals hij dat al deed op de vorige twee platen, bespeelt hij ook hier weer zowat alles wat snaren heeft en dat is, voor wie het wereldje in beetje volgt, zowat een signatuur: je herkent zijn stijl en zijn toon meteen en ook nu weer doet hij, wat van meesters zoals hij verwacht mag worden. Hij laat de songs én de stem van Hege beter tot hun recht komen. Die stem van Hege, dat is me wel wat… Ik kan me niet meteen iemand voor de geest halen, met wiens stemgeluid dat van Hege verwant lijkt. Of toch: Buffy Sainte-Marie… Hoe dan ook, wat al meteen aan deze plaat opvalt, is hoezeer zij erin geslaagd is songs te schrijven, die echt voor haar stem gemaakt zijn. Neem bijvoorbeeld de tweede song van de plaat, “If You Have To Cry”, het arrangement had voor Lucinda’s “Car Wheels…”-plaat bedoeld kunnen zijn, maar in combinatie met de wat broze, licht etherische stem van Hege werkt dit perfect. Dit is radiohit n°1 van de plaat. In potentie toch, want ik ben zo vrij te betwijfelen of onze radio’s dit wel gaan oppikken. Dat kunnen ze maar beter wel doen, want dit is een bijzonder sterk tiental. Ik denk nu aan “Oh Loneliness”, een song die me aan Mary Gauthier doet denken en die door een prachtig piano-arrangement van producer Gøran Grini -in onvervalste Randy Newman-stijl, tot een heerlijk desolaat nummer opgetild wordt. Iris DeMent zou volgens mij, wàt blij zijn, als deze song haar werd voorgesteld.
Op andere momenten (zoals het afsluitende “A Song I’ve Never Sung” komt dan weer de geest van Gillian Welch om het hoekje kijken, of de jonge Dolly Parton, zoals in “Lay Your Burden Down”, een aan The Carter Family reminiscerende uptempo gospel, waarvan je zou zweren dat hij in de jaren ’20 van vorige eeuw geschreven is. Radiohit-met-potentie n°2! Een soundtrack van T-Bone Burnett moet ook kunnen….Dat geldt trouwens ook voor “Lovely Charming Ways”, waarbij ik de opmerking moet maken dat de melodie van de strofe toch wel héél erg verwant is aan Tom Paxton’s “Last Thing On My Mind”, al bedoel ik dat niet eens als verwijt. “Beter goed geleend dan slecht gemaakt”, zou ik zeggen. Bij “If A Rose Could Bring You Back”, kan ik niet anders dan denken aan Emmylou Harris. Nu gebeurt dat wel eens vaker, maar dan om extramuzikale redenen, maar dit geheel terzijde…
U merkt het al: de hoogtepunten genoeg en dat zal allicht te merken zijn aan de positie waarop deze plaat de EuroAmericana Charts zal binnenstormen. Terecht trouwens, want dit is verplichte kost voor ieder, die van country houdt, van mooie stemmen droomt en wegsmelt bij prachtige melodieën. Deze CD heeft dat allemaal bij elkaar en heeft dus een pak troeven om heel graag en heel vaak beluisterd te worden. Als die radio toch maar meewilde….
(Dani Heyvaert)

Artiest info

Website  

facebook

 

Bandcamp
Label: Rootsy

Distr.: Sonic Rendezvous
video
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

0 COMMENTS

LEAVE A COMMENT
You filled this out wrong.
You filled this out wrong.
You filled this out wrong.
You filled this out wrong.